Tanner+Engh+and+TBD

The simulacrum is never what hides the truth - it is truth that hides the fact that there is none. The simulacrum is true.  -Ecclesiastes Tanner Engh and TBD AFF Tanner Engh and TBD NEG enghtanner@gmail.com 3AR text:

1. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hitt vas æ fyr löngu, es á Gautlandi gingum at grafvitnis morði. Þá fingum vér Þóru, þaðan hétu mik fyrðar, es lyngölun lagðak, Loðbrók at því vígi; stakk á storðar lykkju stáli bjartra mála.

2. // Hjoggum vér með hjörvi //. Heldr vask ungr, es skífðum austr í Eyrasundi undarn frekum vargi. Ok fótgulum fogli fingum vér, þars sungu við háseymða hjalma hörð járn, mikils verðar; allr varð ægir sollinn, óð hrafn í valblóði.

3. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hátt bárum þá geira, es tvítøgir tölðumk, ok tjör ruðum víða. Unnum átta jarla austr fyr Dínu mynni; gera fingum þá gnóga gisting at því vígi; sveiti fell í sollinn sæ, týndi lið ævi.

4. // Hjoggum vér með hjörvi //. Heðins kvánar varð auðit, þás Helsingja heimtum til heimsala Óðins. Lögðum upp í Ívu, oddr náði þá bíta, öll vas unda gjalfri á sú roðin heitu; grenjaði brandr við brynjur, bensildr klufu skjöldu.

5. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hygg engan þá frýðu, áðr á Heflis hestum Herrøðr í styr felli. Klýfrat ægis öndrum annarr jarl in frægri lunda völl til lægis á langskipum síðan; sá bar siklingr víða snart framm í styr hjarta.

6. // Hjoggum vér með hjörvi //. Herr kastaði skjöldum, þás rægagarr rendi ræstr at gumna brjóstum. Beit í Skarpa-skerjum skœrubíldr at hjaldri; roðinn vas randar máni, áðr Rafn konungr felli; dreif ór hölda hausum heitr á brynjur sveiti.

7. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hátt grenjuðu rottar, áðr á Ullarakri Eysteinn konungr felli. Gingum golli fáðir grundar vals af bröndum, (rækyndill smó rauðar rítr) at hjalma móti; svíra virtr ór sárum sveif of hjarna kleifar.

8. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hafa gátu þá rafnar fyr Inndyris-eyju œrna bráð at slíta. Fingum fálu hestum fullan verð at sinni, (ilt vas eins at gæta) með uppruna sólar; strenghömlur sák stíga, stökk malmr á skör hjalmi.

9. // Hjoggum vér með hjörvi //. Háðum rendr í dreyra, þás benstara bræddum fyr Borgundarholmi. Hreggský slitusk hringa, hratt almr af sér malmi; Völnir fell at vígi, vasat einn konungr meiri; val rak vítt of strandir, vargr fagnaði tafni.

10. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hildr vas sýnt í vexti, áðr Freyr konungr felli í Flæmingja veldi. Náði blár at bíta blóði smeltr í gyltan Högna kufl at hjaldri harðr bengrefill ferðum; mær grét morginskœru mörg, en tafn fekkst vörgum.

11. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hundruðum frák liggja á Eynæfis öndrum, þars Englanes heitir. Siglðum vér til snerru sex dœgr, áðr lið felli; áttum odda messu við uppruna sólar; varð fyr várum sverðum Valþjófr í styr hníga.

12. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hrunði -dögg af sverðum brún í Barðafirði bleika ná- fyr hauka. Umði almr, þars oddar, allstrítt bitu skyrtur at slíðrloga sennu Svölnis hamri þœfðar; rendi ormr til unda, eitrhvass drifinn sveita.

13. // Hjoggum vér með hjörvi //. Heldum Lakkar tjöldum hátt at Hildar leiki fyr Hjaðninga vági. Sjá knáttu þá seggir, es sundruðum skjöldu at hræsíldar hjaldri, hjalm slitnaðan gotna; vasat sem bjarta brúði í bing hjá sér leggja.

14. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hörð kom ríð á skjöldu, nár fell niðr til jarðar á Norðimbralandi. Vasat of eina óttu öldum þörf at frýja Hildar leiks, þars hvassir hjalmstofn bitu skjómar; vasat sem unga ekkju í öndvegi kyssa.

15. // Hjoggum vér með hjörvi //. Herþjófi varð auðit í Suðreyjum sjálfum sigrs á várum mönnum. Varð í randar regni Rögnvaldr fyrir hníga, sá kom harmr of hölða hæstr at sverða gusti; hvast kastaði hristir hjalms strenglágar palmi.

16. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hverr lá þverr of annan; glaðr varð geira hríðar gaukr at sverða leiki. Léta örn né ygli, sás Írlandi stýrði, (mót varð malms ok rítar) Marstan konungr fasta; varð í Veðrafirði valtafn gefit hrafni.

17. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hundmargan sák falla morginstund fyr mæki mann at odda sennu. Syni mínum hneit snimma slíðra þorn við hjarta; Egill lét Agnar ræntan óblauðan hal lífi; glumði geirr við Hamðis gránserk, bliku merki.

18. // Hjoggum vér með hjörvi //. Haldorða sák brytja ekki smátt fyr ulfa Endils niðja bröndum; vasat á Víkaskeiði, sem vín konur bæri; hroðinn vas ægis asni ófár í dyn geira; skorin vas Sköglar kápa at skjöldunga hjaldri.

19. // Hjoggum vér með hjörvi //. Háðum sverðs at morgni leik fyr Lindiseyri við lofðunga þrenna. Fár átti því fagna (fell margr í gin ulfi, haukr sleit hold með vargi,  at heill þaðan kœmi;  Íra blóð í ægi  œrit fell of skœru.

20. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hárfagran sák røkkva meyjar dreng of morgin ok málvini ekkju. Vasat sem varmar laugar vínkers Njörun bæri oss í Álasundi, áðr Örn konungr felli; böðmána sák bresta, brá því fira lífi.

21. // Hjoggum vér með hjörvi //. Há sverð bitu skjöldu, þás gollhroðinn glumði geirr við Hildar næfri. Sjá mun í Önguls-eyju of aldr mega síðan, hversu at lögðis leiki lofðungar framm gingu; roðinn vas út fyr eyri ár flugdreki sára.

22. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hví sé drengr at feigri, at hann í odda éli öndurðr látinn verði? Opt sýtir sá ævi, es aldrigi nistir, (ilt kveða argan eggja) örn at sverða leiki; hugblauðum kømr hvergi hjarta sitt at gagni.

23. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hitt telk jafnt, at gangi at samtogi sverða sveinn í móti einum. Hrøkkvit þegn fyr þegni, þat vas drengs aðal lengi, æ skal ástvinr meyja einarðr í dyn sverða.

24. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hitt sýnisk mér raunar, at forlögum fylgjum, fár gengr of sköp norna. Eigi hugðak Ellu at aldrlagi mínu, þás blóðvali bræddak ok borð á lög keyrðak; vítt fingum þá vargi verð í Skotlands fjörðum.

25. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hitt lœgir mik, jafnan at Baldrs föður bekki búna veitk at sumblum. Drekkum bjór af bragði ór bjúgviðum hausa; sýtira drengr við dauða dýrs at Fjölnis húsum; eigi kømk með æðru orð til Viðris hallar.

26. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hér vildi nú allir burir Áslaugar bröndum bitrum hildi vekja, ef vandliga vissi of viðfarar ossar, hvé ófáir ormar eitrfullir mik slíta; móðernis fekk mínum mögum, svát hjörtu dugðu.

27. // Hjoggum vér með hjörvi //. Harðla líðr at ævi, grimt stendr grand af naðri, góinn byggvir sal hjarta. Væntum hins, at Viðris vöndr í Ellu standi; sonum mínum man svella sinn föður ráðinn verða; munuat snarpir sveinar sitt kyrt vesa láta.

28. // Hjoggum vér með hjörvi //. Hefr fimm tøgum sinna folkorrostur framðar fleinþings boði ok eina. Minst hugða ek manna, at mér vesa skyldi (ungr namk odd at rjóða) annarr konungr fremri; oss munu æsir bjóða, esat sýtandi dauði.

29. Fýsumk hins at hætta, heim bjóða mér dísir, sem frá Herjans höllu hefr Óðinn mér sendar. Glaðr skalk öl með ásum í öndvegi drekka, lífs eru liðnar stundr, læjandi skalk deyja.